trzeba powrócić do tego wiersza...

po jedenaste - marzeń swych zabijać nie będziesz

a więc powracam... i to bardzo często

po jedenaste - marzeń swych zabijać nie będziesz

Mądry wiersz. Głęboki a zarazem nakierowujący czytelnika w pewien punkt spojrzenia.

Człowiek przemija szybciej niż mu się zdaje. Żyje przeciętnie 75 lat, i to się wydaje, że niezły wynik. Ileż miesięcy, ileż dni, ileż minut sekund... nie mówiąc już o setnych sekundy. W tym czasie, tyleż kolorów próbujemy ogarnąć, zasmakować, poczuć. Brać w nich udział tych chwil, poznanych, nie poznanych. Kolor biały zostawiając sobie na końcu. Świat jest za wielki dla jednego człowieka. Więc trza się cieszyć tym co się ma, i tym co się będzie mieć, przy okazji poznawać i smakować niepoznane, i to co pragniemy.

taka o to mnie myśl się nasunęła